Tuesday, December 28, 2010

ആകാശപേടകം (എയര്‍ഇന്ത്യ) പറന്നുയരുമ്പോള്‍


വിഷയം എയര്‍ഇന്ത്യയെക്കുറിച്ചുതന്നെ. കേട്ടുതഴമ്പിച്ചതാണെങ്കിലും പറയാതിരിക്കാന്‍ നിവര്‍ത്തിയില്ല. നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകാന്‍ മൂന്നാലുദിവസം എയര്‍പ്പോട്ടില്‍ കാത്തുകെട്ടി കിടക്കേണ്ടിവരുന്ന മലയാളികള്‍ക്കുണ്ടായേക്കാവുന്ന സ്വാഭാവികസങ്കടം. മറ്റു വിമാനക്കമ്പനികളുണ്ടായിട്ടും സ്വന്തം (രാജ്യത്തിന്റെ) വിമാനത്തില്‍ നാട്ടിലേക്കു പറക്കാമെന്ന്കരുതി 'അഭിമാനത്തോടെ' ടിക്കറ്റെടുക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌, പ്രത്യുപകാരമായി ഇത്രയൊക്കെയല്ലാതെ എന്താ ചെയ്യാന്‍കഴിയുക? അല്ലെങ്കിലും അതിനെല്ലാം എയര്‍ഇന്ത്യ അധിക്ര്തരേയും ജീവനക്കാരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടെന്തുകാര്യം? ബാഗേജിനൊപ്പം ഒരു ബ്ളാങ്കറ്റും തലയണയും കയ്യില്‍കരുതാത്തത്‌ എയര്‍ഇന്ത്യയുടെ കുറ്റമാണൊ? ഇതൊക്കെ മുന്‍കൂട്ടികരുതിയവര്‍ക്ക്‌ പേടകമിറങ്ങിവരുന്നതുവരെ എവിടെങ്കിലുംകിടന്ന്‌ ഒന്നുമയങ്ങാം. വല്ലപൊതിച്ചോറൊ റൊട്ടിക്കഷ്ണമൊ കയ്യില്‍കരുതിയാല്‍ വയറുകായാതെ രക്ഷപ്പെടുകയുമാവാം. കുട്ട്യോളും കെട്ട്യോളും കൂടെയുണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്നുകൂടി ഒരുങ്ങി പുറപ്പെടണമെന്നുമാത്രം. വല്ല പാല്‍പൊടിയൊ ബിസ്ക്കറ്റൊ കൂടെകൊണ്ടുപോയാല്‍ കുട്ടികള്‍ കരഞ്ഞു ശല്യപ്പെടുത്തുന്നതൊഴിവാക്കാം. അത്രതന്നെ. ഒന്ന്‌ രണ്ട്‌ ദിവസം വാടകകൊടുക്കാതെ സുഖായിട്ടങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുകൂടാം. ഇനി സമയത്തെങ്ങാനും വിമാനം നിലംവിട്ടുപൊന്തിയാലൊ? ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതുവരെ കിടുകിടാന്ന് നെഞ്ചിടിപ്പ്‌. നാട്ടിലെ പഴയ 'ആനവണ്ടി'യുടെ പിന്‍സീറ്റിലിരിക്കുന്ന അനുഭവം. "നാട്ടിലെ റോഡുകളെപോലെ 'കുണ്ടും കുഴിയും' നിറഞ്ഞതാണൊ ഈആകാശപാതയും?" എന്ന്‌ വല്ല പ്രായമായ ഹാജിയും ചോദിച്ചാല്‍ അയാളെ നമുക്ക്‌ കുറ്റംപ്പറയാനാവില്ലല്ലൊ..

യാത്രക്കാരില്‍ രോഗികളും അടിയന്തിരഘട്ടങ്ങളില്‍ നാട്ടില്‍പോകുന്നവരുമൊക്കെയുണ്ടാവും. അതൊന്നും നമ്മുടെ വിമാനക്കമ്പനിക്ക്‌ 'പുത്തരിയല്ല'. സ്വന്തക്കാരുടെയും കൂടെപ്പിറപ്പുകളുടേയും വിയോഗമറിഞ്ഞ്‌ അവസാനമായി ഒരുനോക്ക്കാണാന്‍ സ്പോണ്‍സറുടെയും കമ്പനിമാനേജര്‍മാരുടെയും അടിയുംകാലുംപിടിച്ച് റീഎന്‍ട്രി തരപ്പെടുത്തി എയര്‍പ്പോട്ടിലെത്തുമ്പോഴായിരിക്കും വിമാനത്തിന്‌ 'യന്ത്രത്തകരാറ്'. അല്ലെങ്കില്‍ പൈലറ്റിന്‌ വയറിളക്കം. നീണ്ടകാത്തുനില്‍പ്പിനൊടുവില്‍ മരണപ്പെട്ടവരെ സംസ്കരിച്ച്‌ ഏഴുംപതിനാലുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞാലും ഉറ്റവര്‍ക്ക്‌ എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടിലിരുന്ന്‌ മനമുരുകികഴിയാനാണ്‌ യോഗം. അത്രതന്നെ. മറ്റാവശ്യങ്ങള്ക്ക്‌ പോകുന്നവരുടെ കാര്യമൊന്നും പറയേണ്ടതില്ലല്ലൊ? സ്വന്തം വിവാഹത്തിന്‌ തീയതികുറിച്ച്‌ പോകുന്നവര്‍ക്ക്‌ എയര്‍പോര്‍ട്ടിലിരുന്ന്‌ എസ്‌.എം.എസ്‌ ലൂടെ അതങ്ങ്‌ നടത്തിക്കളയാം. സ്വന്തംപിതാവൊ സഹോദരനൊ വരുന്നതറിഞ്ഞ്‌ വീട്ടിലേക്ക്കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാന്‍ എയര്‍പ്പോര്‍ട്ടില്‍വന്ന്‌ മാനത്തേക്ക്‌ കണ്ണുംനട്ടിരിക്കുന്ന പിഞ്ചുപൈതങ്ങള്‍ക്ക്‌ വല്ല ചോക്ളേറ്റും വാങ്ങിക്കൊടുത്ത്‌ അനുനയിപ്പിച്ച്‌ വീട്ടിലേക്ക്തന്നെ കൊണ്ടുപോകാം. അല്ലാതെ 'യന്ത്രത്തകരാറെന്ന' കുന്ത്രാണ്ടമൊന്നും അവരോടു പറഞ്ഞിട്ട്‌ കാര്യമില്ലല്ലൊ?

ഇനിയല്‍പ്പം കാര്യത്തിലേക്ക്‌ കടക്കാം

ഗള്‍ഫ് സെക്ടറിന്‌ പ്രത്യേകപരിഗണന നല്‍കിയുള്ള പാക്കേജ്‌ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട്‌ എയര്‍ഇന്ത്യയുടെ ഡയറക്ടര്‍ബോഡ്‌ മാസങ്ങള്‍ക്ക്മുമ്പ്‌ ചേര്‍ന്നു. നാമെല്ലാം പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്നു.പുതിയ ഡയറക്ടര്‍ ബോഡംഗവും പ്രവാസിവ്യവസായിയുമായ എം.എ യൂസഫലിയുടെ നിര്‍ദ്ധേശപ്രകാരം സുപ്രധാനവിഷയങ്ങള്‍ ഡയറക്ടര്‍ബോഡ്‌ ചര്‍ച്ചക്കെടുക്കുകയും ഗള്‍ഫുമേഖലയിലെ പ്രവാസികള്‍ക്ക്‌ പ്രതീക്ഷനല്‍കുന്ന തീരുമാനം കൈകൊള്ളുകയും ചെയ്തു. ഗള്‍ഫ്സെക്ടറില്‍ കൂടുതല്‍ വിമാനങ്ങള്‍ അനുവദിക്കാനും പഴക്കംചെന്ന വിമാനങ്ങള്‍മാറ്റി പുതിയവിമാനങ്ങള്‍ അനുവദിക്കാനും, യന്ത്രത്തകരാറൊ മറ്റുകാരണങ്ങളാലൊ വിമാനം വൈകുന്ന സാഹചര്യമൊഴിവാക്കാനായി പ്രത്യേക കരുതല്‍വിമാനം അനുവദിക്കാനും ഡയറക്ടര്‍ബോഡ്‌ തീരുമാനിക്കുകയുണ്ടായി. വര്‍ഷങ്ങളായി എയര്‍ഇന്ത്യയുടെ ചിറ്റമ്മാനയംകൊണ്ട്‌ പൊറുതിമുട്ടിയിരുന്ന ഗള്‍ഫ്മേഖലയിലെ പ്രവാസികള്‍ ഒരുപാട്‌ സന്തോഷിച്ചുപോയി. പക്ഷെ അതെല്ലാം അന്ന്കഴിഞ്ഞു. ഗള്‍ഫ്മലയാളികള്‍ക്ക്‌ ഇപ്പോഴും എയര്‍ ഇന്ത്യയുടെ ആട്ടുംതുപ്പുംതന്നെ മിച്ചം. ഡയറക്ടര്‍ബോഡ്‌ തീരുമാനം 'തീരുമാനമായി' തന്നെ കിടക്കുന്നു.

വിമാനക്കമ്പനിക്ക്‌ ഏറ്റവുമധികം അറ്റാദായമുണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന ഗള്‍ഫ് മേഖലയെ എയര്‍ഇന്ത്യ എക്കാലവും വിവേചനപരമായി മാത്രമെ കണ്ടിരുന്നുള്ളൂ. ഡയറക്ടര്‍ബോഡ്‌ മുതല്‍ യാത്രക്കാര്‍ക്ക്‌ നേരിട്ടിടപഴകേണ്ടിവരുന്ന എയര്‍പ്പോട്ട്‌ ജീവനക്കാര്‍വരെ ഇത്തരം സമീപനങ്ങളാണ്‌ ഗള്‍ഫ് മേഖലയിലെ യാത്രക്കാരോട്‌ സ്വീകരിച്ചുപോരുന്നത്‌. മേഖലയിലെ ചെറിയശമ്പളക്കാരും കുറഞ്ഞ വരുമാനക്കാരുമായ ആളുകളാണ്‌ ഇത്തരം നീതിനിഷേധങ്ങളില്‍ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നത്‌. രണ്ടൊമൂന്നൊ വര്‍ഷത്തിനുശേഷം ഉറ്റവരെകാണാന്‍ നാട്ടില്‍പോകുന്ന പ്രവാസികള്‍ക്ക്‌ എയര്‍ഇന്ത്യ വലിയൊരു സാമ്പത്തികബാധ്യതയാണ്‌ വരുത്തിയിരുന്നത്‌. പതിനഞ്ചും ഇരുപതും മണിക്കൂറുകള്‍ സ്റ്റോപ്പോവറില്ലാതെ പടിഞ്ഞാറോട്ടുപറക്കുന്ന യാത്രക്കാര്‍ക്ക്‌ ഔദാര്യമായി നല്‍കിയിരുന്ന കുറഞ്ഞനിരക്ക്‌ തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ വിമാനക്കമ്പനി ഗള്‍ഫ്മേഖലയിലെ യാത്രക്കാരെ കൊള്ളയടിക്കുകയായിരുന്നു. പുതിയ വിമാനങ്ങളും ഒഴിഞ്ഞസീറ്റുകളും മുന്തിയ സേവനങ്ങളുമായി ന്യൂയോര്‍ക്കിലേക്കും മറ്റു പടിഞ്ഞാറന്‍ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും എയര്‍ഇന്ത്യ നടത്തിയിരുന്ന ആഡംബരയാത്രകളുടെ വലിയ നഷ്ടങ്ങള്‍പോലും നികത്തിയിരുന്നത്‌ ഗള്‍ഫ്സെക്ടറില്‍ നിന്നാണെന്ന്‌ പ്രത്യേകം ഓര്‍ക്കേണ്ടതാണ്‌. ഓപ്പണ്‍എയര്‍പോളീസിയും മറ്റുനയതന്ത്രനീക്കുപോക്കുകളുടെയും ഫലയമായി വിദേശവിമാനക്കമ്പനികള്‍ മാന്യമായ യാത്രാനിരക്കോടെ ഈ സെക്ടറുകളില്‍ സര്‍വീസ്‌ നടത്താന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്‌ നിരക്കില്‍ അല്‍പ്പമെങ്കിലും മാറ്റംവരുത്താന്‍ നമ്മുടെ വിമാനക്കമ്പനി തയ്യാറായത്‌. ഹൈസീസണ്‍ എന്നപേരില്‍ സീസണ്‍കൊള്ള ഇപ്പോഴും മുറക്ക്‌ നടക്കുന്നു. ഇത്രയും വലിയസംഖ്യ ടിക്കറ്റിനു നല്‍കിയിട്ടും ഒരുതരം പുഛമനോഭാവത്തോടെയാണ്‌ എയര്‍ഇന്ത്യ യാത്രക്കാരോട്‌ പെരുമാറിപ്പോരുന്നത്‌. യുദ്ധത്തടവുകാരെ നാടുകടത്തുന്ന പ്രതീതിയാണ്‌ പിറന്നമണ്ണിലേക്ക്‌ പോകുന്ന പ്രവാസികള്‍ക്ക്‌ പലപ്പോഴും എയര്‍ഇന്ത്യ സമ്മാനിച്ചത്‌. പ്രത്യേകിച്ച്‌ മലബാറില്‍നിന്നുള്ള യാത്രക്കാര്‍ വെറും മൂന്നാംകിട'ലേബര്‍'മാരാണെന്ന ധാരണയാണ്‌ വിമാനാധിക്റ്തര്‍ക്കുള്ളത്‌. ഒരുമുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ ഷെഡ്യൂള്‍ റദ്ദാക്കുന്നതടക്കം എയര്‍ഇന്ത്യയുടെ നിലപാടുകള്‍ പലപ്പോഴും ജനവികാരമിളക്കിവിടാന്‍ കാരണമായിട്ടുണ്ട്‌. മംഗലാപുരം വിമാനാപകടത്തില്‍പെട്ടവരുടെ ബന്ധുക്കളോട്‌ എയര്‍ഇന്ത്യ കാണിച്ച ക്രൂരത നാമാരും മറന്നിട്ടില്ല.

രാജ്യത്തിന്റെ മൊത്തം സമ്പത്തികവളര്‍ച്ചയില്‍ ഗണ്യമായ പങ്കാണ്‌ വിദേശ ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്കുള്ളത്‌. എന്നാല്‍ ഈപരിഗണനയൊന്നും ഇക്കൂട്ടര്‍ക്ക്‌ ലഭിക്കുന്നില്ല. മനസ്സറിഞ്ഞൊരു നന്ദിവാക്കെങ്കിലും കേള്‍ക്കാന്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ കാതോര്‍ത്തിരിക്കുകയാണ്‌. ഒരു വലിയസംഖ്യ വിസക്ക്നല്‍കി, തൊഴിലുടമയുടെ പീഡനങ്ങളും ഇവിടുത്തെ അസഹനീയമായ കാലാവസ്ഥയും സഹിച്ച്‌ അതിലെല്ലാമുപരി പിറന്നനാടും കുടുംബവുംവിട്ട്‌ മരൂഭൂമിയില്‍ കഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രവാസികള്‍, സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ പട്ടിണിമാറ്റുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്‌. നമ്മുടെയൊക്കെ ഗ്രാമങ്ങളുടെ മുഖഛായതന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു. രാജ്യത്തിന്റെ ഉല്‍പ്പാദന വളര്‍ച്ചാപ്രക്രിയയില്‍ മുഖ്യമായ പങ്കുവഹിച്ചു. ആര്‍ഭാടവും ആടംബരവും കൊതിച്ചുവന്നവരല്ല ഇതിലധികവും. ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റം കൂട്ടിമുട്ടിക്കുവാന്‍ ഉള്ളതെല്ലാം വിറ്റുപെറുക്കി വന്നവര്‍. രോഗംമൂലമൊ മറ്റെന്തങ്കിലും കാരണംകൊണ്ടൊ ഇവിടംവിട്ടു പോവേണ്ടിവന്നാല്‍ നാട്ടില്‍ ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ കഴിയുമോയെന്നുചോദിച്ചാല്‍ 95ശതമാനം ആളുകളുടെയും മറുപടി 'ഇല്ല' എന്നതാണു യഥാര്‍ത്ഥ്യം. കാര്യങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും പ്രവാസികള്‍ നീതിനിഷേധത്തിന്റെ അവസ്ഥയില്‍നിന്ന്‌ ഇപ്പോഴും മോചിതരായിട്ടില്ല. പ്രവാസ ജീവിതത്തില്‍ ആകെ സന്തോഷംനല്‍കുന്ന കാര്യമാണ്‌ രണ്ടൊമൂന്നൊ വര്‍ഷം കൂടുമ്പോള്‍ പിറന്നമണ്ണിലേക്കുള്ളയാത്ര. സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും കൂടെപ്പിറപ്പുകളെയും കാണാനുള്ള യാത്ര. ഈ യാത്രയിലെങ്കിലുമുള്ള സന്തോഷം കെടുത്തിക്കളയുന്ന സമീപനങ്ങളാണ്‌ നമ്മുടെ വിമാനക്കമ്പനിയുടെയും ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും ഭാഗത്തുനിന്നും ഇതുവരെയുമുണ്ടായിട്ടുള്ളുത്‌.

ലാഭകരമാക്കാന്‍ ഒട്ടേറെ അനകൂലഘടകങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളുമുണ്ടായിട്ടും എയര്‍ഇന്ത്യക്ക്‌ നഷ്ടക്കണക്കുകള്‍ മാത്രമാണ്‌ നിരത്താനുള്ളത്‌. ഉദ്ധ്യോഗസ്ഥരുടെ അനാസ്ഥയും, വിമാനക്കമ്പനിയില്‍ പിടിമുറുക്കിയ ലോബിയുടെ ഇടപെടലുമാണ്‌ എയര്‍ഇന്ത്യയെ ഈ അവസ്ഥയില്‍തന്നെ നിലനിര്‍ത്തുന്നത്‌. കുറഞ്ഞചാര്‍ജും കുഴപ്പമില്ലാത്ത സര്‍വ്വീസുമായി ബജറ്റ്‌ വിമാനങ്ങള്‍ വിശ്രമമില്ലാതെപറന്ന്‌ കൂടുതല്‍ലാഭം കൊയ്തപ്പോഴും, കഴുകക്കണ്ണുകളുമായി ഗള്‍ഫ്‌ മലയാളികളെ 'വരിഞ്ഞുമുറുക്കാന്‍' തക്കംപാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു നമ്മുടെ വിമാനക്കമ്പനി.

നമുക്കിനിയും പ്രത്യാശ കൈവിടാതെ കാത്തിരിക്കാം നമ്മുടെ വിമാനക്കമ്പനി നേരെയാവുന്നതും കാത്ത്‌.

മുഹമ്മദ്‌ കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍

സമയമുണ്ടെങ്കില്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ അഭിപ്രായം എഴുതൂ !
muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

Wednesday, December 15, 2010

നൊമ്പരത്തിപ്പൂവ്‌ (കഥ)




ളം ചൂടുള്ള മരുക്കാറ്റ്‌ പൊടിപടലങ്ങളെ ഇളക്കി മറിച്ച്‌ അന്തരീക്ഷത്തെ പൊടിമയമാക്കിയിരുന്നു. പുറത്തു കളിച്ച്‌ കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾ ഇടക്കിടെ വാതിൽ തുറന്ന്‌ അകത്ത്‌ കയറുമ്പോൾ ചുടുകാറ്റ്‌ പീടിക മുറിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക്‌ തള്ളിക്കയറി. വേനലവധി ആയതിനാൽ കുട്ടികളെല്ലാം കുറച്ച്‌ നാൾ ഇവിടെ തന്നെ കാണും. അനുസരണയില്ലാത്ത കുട്ടികൾ. ഇതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പീടികയുടെ മൂലയിലുള്ള ഫ്രീസറിൽ കുറെ നേരമായി കുത്തിയിരിക്കുകയാണ്‌ ശാഫി. മുറിയിൽ പോയി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കാസിം ഇ​‍ിടക്കിടെ പറയുന്നുണ്ട്‌. അപ്പോഴെല്ലാം അവൻ കാസിമിനെ ദയനീയി ഒന്ന്‌ നോക്കും. ആ നോട്ടത്തിൽ വീണപോലെ കാസിം മൗനനിരതനാകും. മുമ്പൊക്കെ ഇക്കയുടെ നിഴൽ കണ്ടാൽ പേടിയായിരുന്നു. ഭയമൊ ബഹുമാനമൊ എന്തെന്നറിയില്ല. ഒരു നോട്ടംമതി. അതിലെല്ലാം അടങ്ങിയിരിക്കും. ഇപ്പോൾ കാസിമിനും മിണ്ടാട്ടമില്ല.

     ശാഫി നാട്ടിൽനിന്നും വന്നിട്ട്‌ ഇന്നേക്ക്‌ കഷ്ടിച്ച്‌ ഒന്നര മാസമേ ആയുള്ളൂ. അവനെകൂടി ഈ മരുഭൂമിയിലേക്ക്‌ കൊണ്ട്‌ വരേണ്ടെന്ന്‌  കരുതിയതാണ്‌. പക്ഷെ ഒരു നിയോഗം പോലെ അവനും ഇവിടെയെത്തി. ഉപ്പയും ഒരായുസിന്റെ പകുതിയും ഈ മരുഭൂമിയിൽ പാഴാക്കിയാതാണ്‌. കാസിമും പത്തിരുപത്‌ കൊല്ലമായല്ലൊ ഇങ്ങോട്ട്‌ വരാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്‌. അതും നാട്ടുകാരൊ പരിചയക്കാരൊ ഇല്ലാത്ത ഈ ഉൾ പ്രദേശത്ത്‌. പുല്ലുവെട്ടുന്ന കുറച്ച്‌ ബംഗാളികളും പച്ചക്കറി തോട്ടങ്ങളിൽ പണിയെടുക്കുന്ന പാക്കിസ്ഥാനികളും വീട്ടു ജോലിക്കാരായ കുറച്ച്‌ ഇന്ത്യക്കാരും പിന്നെ ആട്ടിടയൻമാരായ ചില ഈജിപ്തുകാരും കർഷകരായ കുറച്ച്‌ വധുക്കളുമാണ്‌ ഇവിടെ ആകെക്കൂടി ഉള്ളത്‌.  

     പുറത്തെ കോലാഹലവും കുട്ടികളുടെ ആർപ്പ്‌ വിളികളുമൊന്നും ശാഫി ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല. ഇവിടെ വന്നത്‌ മുതൽ അവൻ ഇങ്ങനെയാണ്‌. കളിയും ചിരിയുമില്ല. മിണ്ടാട്ടം പോലുമില്ല. ഒരേ ഇരിപ്പ്‌. അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക്‌ ഇപ്പോൾ പഴയ തിളക്കമില്ല. ഊണും ഉറക്കവുമില്ല. അവന്റെ മുഖത്ത്‌ നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം കാസിമിന്റെ നെഞ്ചിലെ തീ കനലുകളുടെ ഭാരം കൂടി കൂടി വന്നു.

     ആറുമാസം മുമ്പ്‌ എന്തൊരു ആഘോഷമായിരുന്നു. മനസിൽ താലോലിച്ച്‌ നടന്ന ഒരുപാട്‌ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്‌ നിറം പകർന്ന ആനന്ദ മുഹൂർത്തം. ശാഫിയുടെ വിവാഹം. വീട്ടിലെ അവസാന വിവാഹ ചടങ്ങ്‌. ആഘോഷങ്ങളുടെ പൊടിപൊടിപ്പ്‌. മണവാട്ടിയായി എത്തിയത്‌  അടുത്ത നാട്ടുകാരിയായ ഷിഫാന. ഉപ്പയുടെ പഴയ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ മകൾ. ഒരുമാസം സന്തോഷത്തിന്റെ രസത്തേരിലേറിയുള്ള യാത്ര. പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം എല്ലാം കെട്ടടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഒരു സന്ധ്യാ സമയം. അവൾക്കൊരു ദേഹാസ്വസ്ത്യം. കൈകാലുകൾക്ക്‌ അസഹ്യമായ വേദന. അടുത്തുള്ള ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു. ശമനമുണ്ടായില്ല. പിന്നീട്‌ ആസ്പത്രികൾ തോറുമുള്ള അലച്ചിൽ. ഡോക്ടർമാർ വിദഗ്ദ്ധ ചികിൽസക്ക്‌ മെഡിക്കൽ കോളേജിലേക്ക്‌ റഫർ ചെയ്തു. പിന്നീട്‌ ഒരുപാട്‌ ടെസ്റ്റുകൾ. പരിശോധനകൾക്ക്‌ ഒടുവിൽ അവൾക്ക്‌ ബ്ളഡ്‌ കാൻസറാണെന്ന്‌ ഡോക്ടർമാർ വിധിയെഴുതി. കൈകാലുകൾ നിലം വിട്ട്‌ അന്തരീക്ഷത്തിൽ പറന്നുയരുന്നത്‌ പോലെ തോന്നിയ നിമിഷങ്ങൾ. അവസാനം മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ ഓങ്കോളജി വിഭാഗത്തിൽ പ്രതീക്ഷയസ്തമിച്ച കണ്ണുകളുമായി കഴിഞ്ഞ്‌ കൂടുന്ന കുറെ പേരിൽ ഒരാളായി അവളും ലയിച്ചു ചേർന്നു.
‘തുടങ്ങീട്ട്‌ വർഷങ്ങളായി. എങ്കിലും നമുക്ക്‌ ശ്രമിച്ചു നോക്കാം. ബാക്കിയെല്ലാം ദൈവനിശ്ചയം പോലെ വരും’ 
ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.
പിന്നീട്‌ ഒരുപാട്‌ കുത്തിവെപ്പുകൾ. നാലഞ്ച്‌ തവണ രക്തം മാറ്റി. അവസാനം ഡോക്ടർ കൈ മലർത്തുകയായിരുന്നു. ‘നമ്മാൽ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്തു. ഇനി ദൈവത്തോട്‌ പ്രാർത്ഥിക്കാം’ 

     മൂന്നുമാസം നിരന്തരം ടെസ്റ്റുകളും ട്രീറ്റുമെന്റുകളും നടത്തി. പക്ഷെ അവളിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ നാമ്പുകൾ വളരെ ദൂരത്തായിരുന്നു.  അവശയായുള്ള അവളുടെ കിടപ്പ്‌ കാണുമ്പോൾ ഹൃദയം നുറുങ്ങും. വീര്യമുള്ള മരുന്നുകളും അസഹ്യമായ വേദനയും അവളെ കാർന്ന്‌ തിന്ന്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. നീണ്ടു നിവർന്ന്‌ മനോഹരമായിരുന്ന അവളുടെ മുടിയെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ രണ്ട്‌ കുഴികൾക്ക്‌ ഇടയിലായി. എല്ലും തൊലിയുമായി അവൾ ആസ്പത്രി കിടക്കയിൽ ജീവിതത്തേയും മരണത്തേയും മുഖാമുഖം കണ്ടു. ആസ്പത്രി കിടക്കക്ക്‌ താഴെ ചുവന്ന്‌ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി ശാഫിയും കുത്തിയിരിന്നു. ആർക്കും ആരെയും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

     പിന്നീട്‌ ഒരു വൈകുന്നേര സമയം. ശാഫി മരുന്ന്‌ വാങ്ങാൻ പുറത്തേക്ക്‌ ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു. പോക്കറ്റിലിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു. ഉപ്പയാണ്‌ വിളിക്കുന്നത്‌. ഇടറിയ ശബ്ദത്താൽ ഉപ്പ പറഞ്ഞു:
 ‘ശാഫീ അവൾ നിന്നെ കാണണോന്നു പറേണുണ്ട്‌. നീ വേഗമിങ്ങോട്ട്‌ വാ’
മരുന്ന്‌ വാങ്ങാതെ അവൻ ആസ്പത്രി മുറിയിലേക്കു തിരിച്ചു. അവളുടെ കട്ടിലിന്‌ അടുത്തേക്ക്‌ ഓടിച്ചെന്നു. അവളുടെ കുഴിഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒട്ടി ഉണങ്ങിയ കവിൾ തടത്തിലൂടെ കണ്ണുനീർ തുള്ളികൾ ഉറ്റിറ്റ്‌ വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ശാഫി അവളുടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. പതുക്കെ അവളുടെ മെലിഞ്ഞൊട്ടിയ കൈകളിൽ തടവി. എന്തൊക്കെയൊ പറയാൻ അവളുടെ വറ്റിവരണ്ട ചുണ്ടുകൾ പാട്‌ പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വാക്കുകൾ പുറത്ത്‌ വന്നില്ല. അല്പ്പനേരം ഒരേ കിടപ്പ്‌. പിന്നെ അസ്വസ്ഥമായ പോലെ. ഡോക്ടറെ വിളിപ്പിച്ചു. കൈതണ്ടയിൽ തൊട്ടു നോക്കി ഡോക്ടർ ഉപ്പയോട്‌ പറഞ്ഞു.
 ‘എല്ലാം അവസാനിക്കാറായി. രക്ത പ്രവാഹം നിലച്ചിരിക്കുന്നു. ആവശ്യമായതെല്ലാം ചെയ്യുക’. പിന്നീട്‌ രണ്ടുമൂന്ന്‌ മിനിട്ട്‌ കഴിഞ്ഞ്‌ കാണും. അടഞ്ഞു കിടന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ മലർക്കെ തുറന്നു. പതുക്കെ പതുക്കെ അത്‌ അനന്തതയിലേക്ക്‌ ആണ്ട്‌ പോയി. ഒരു നേരിയ പിടച്ചിൽ. ഭൂലോകത്ത്‌ അവൾക്ക്‌ അവകാശപ്പെട്ട അവസാന ശ്വാസവും അവൾ വലിച്ചു തീർത്തു.  

    ഷിഫാനയുടെ വിയോഗം ശാഫിയെ ഭ്രാന്തനെ പോലെയാക്കി. രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ വീട്ടിൽനിന്നും ഇറങ്ങി നടക്കും. പള്ളിക്കാട്ടിലെ അവളുടെ ഖബറിടത്തിലേക്ക്‌. മണിക്കൂറുകൾ അവിടെ കുത്തിയിരിക്കും. പള്ളിയിലെ ഉസ്താദ്‌ അടക്കം ഒരു പാട്‌ ആളുകൾ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ ആശ്വാസ വാക്കുകൾ അവനെ മാത്രം ഏശിയില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ മധു വസന്തത്തിലേക്ക്‌ വിരിഞ്ഞിറങ്ങും മുമ്പെ ഞെട്ടറ്റുവീണ ഒരു നൊമ്പരത്തിപ്പൂവായി അവൾ എപ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ കനലുകൾ കോരിയിട്ടു. പിന്നീട്‌ ഊണും ഉറക്കവുമില്ലാത്ത രാപ്പകലുകൾ. ഈ അലച്ചിലിൽ നിന്നുള്ള മോചനത്തിന്‌ വേണ്ടിയാണ്‌ ഉപ്പ തന്നെ താൽപ്പര്യമെടുത്ത്‌ അവനെ ഈ മരുഭൂമിയിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുവന്നത്‌. പക്ഷെ ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ കാര്യങ്ങളൾ ഇങ്ങനെ.

     ‘എനിക്ക്‌ ഇവിടെ ഒരു സമാധാനോം ഇല്ല. നാട്ടിലാണെങ്കിൽ അവളുടെ ഖബറിടത്തിലെങ്കിലും പോകാമായിരുന്നു. ഇവിടെ വരുന്നതിന്‌ മുമ്പ്‌ അവളുടെ ഖബറിനടുത്ത്‌ പോകാത്ത രാത്രികൾ ഉണ്ടായിട്ടില്ല’.  ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ചെന്നവരോടുള്ള ശാഫിയുടെ മറുപടി ഇതായിരുന്നു. വാക്കുകൾ പുറത്തെടുക്കാൻ അവൻ നന്നെ പ്രയാസപ്പെട്ടു. 

    പിന്നിട്‌ മടക്കയാത്രക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ. വൈകുന്നേരം അഞ്ചു മണിക്ക്‌ കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള വിമാനത്തിൽ ടിക്കറ്റ്‌. കാസിമും സുഹൃത്തുമൊന്നിച്ച്‌ എയർപോർട്ടിലേക്ക്‌ പുറപ്പെട്ടു. റോഡിന്‌ ഇരു വശങ്ങളിലുമുള്ള ചെറു മരങ്ങളെ പിന്നിലാക്കി കാറ്‌ എയർപ്പോർട്ടിലേക്ക്‌ കുതിച്ചു. നീണ്ട്‌ പരന്ന്‌ കിടക്കുന്ന മരുപ്പച്ചയിൽ ഒട്ടകക്കൂട്ടങ്ങളും ആട്ടിൻപറ്റങ്ങളും മേഞ്ഞു നടക്കുന്നുണ്ട്‌. പാതി തുറന്ന സൈഡ്‌ വിൻഡൊയിലൂടെ ചൂടുള്ള കാറ്റ്‌ കാറിനുള്ളിലേക്ക്‌ ആഞ്ഞു വീശി. ഈ മണൽ കാടും മരുഭൂമിയും ഒരു സ്വപ്നമായിട്ട്‌ പോലും ശാഫിയുടെ മനസിലേക്ക്‌ കടന്നുവന്നില്ല. അവന്റെ മനസു നിറയെ നാട്ടിലെ പള്ളിക്കാടും അവളുടെ ഖബറിടവും മാത്രമായിരുന്നു.


മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

Sunday, November 7, 2010

കഥയെ പ്രണയിച്ച പെണ്‍കുട്ടി (കഥ)


ണാവധിക്കു തൊട്ടുമുമ്പുള്ളദിവസം. സ്കൂളുംപരിസരവുമെല്ലാം ആഘോഷതിമര്‍പ്പില്‍. ക്ലാസുകളില്‍ കുട്ടികള്‍തീര്‍ത്ത പൂക്കളവുംകണ്ടുമടങ്ങിവന്ന്‌ സ്റ്റാഫ്‌റൂമില്‍ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ സീമയുടെ ഫോണ്‍കോള്‍വന്നത്‌. ദാസേട്ടാ,... ഇന്ന്‌ സ്കൂളില്‍ വരണ്ടാട്ടൊ.. ഇന്ന്‌ സ്കൂള്‌ നേരത്തെവിട്ടു. ഞാന്‍ ഓട്ടൊവിളിച്ചുപോയ്ക്കോളാം .. പിന്നെ, സാരിവാങ്ങാന്‍ മറക്കരുതെ... രാവിലെ വീട്ടില്‍നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞതായിരുന്നു. സെറ്റുസാരി വാങ്ങണമെന്ന്‌ . ശമ്പളവും ബോണസുമെല്ലാംകൂടിയപണം അവളിന്നലെ എന്നെ ഏല്‍പ്പിച്ചതാണ്‌ . ശമ്പളംകിട്ടിയാല്‍ എന്റയടുത്തുതരും. അതാണുപതിവ്‌. അത്യാവശ്യസാധനങ്ങള്‍പോലും ഞാന്‍വാങ്ങിക്കൊടുക്കണം. അതാണവള്‍ക്കിഷ്ടം. സ്കൂളിലെ സഹാദ്ധ്യാപികമാരെല്ലാം ഷോപ്പിംഗിനുപോകുമ്പോള്‍ അതുകൊണ്ടാണവള്‍ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നത്‌. എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലുമുണ്ടെങ്കില്‍ അത്‌ ദാസേട്ടന്‍ വാങ്ങിതന്നാല്‍മതി. അവള്‍ ഇടക്കിടെ പറയാറുണ്ട്‌. ഈ ഓണം ഞങ്ങള്‍ക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്‌. പുതിയവീട്ടിലേക്ക്‌ താമസംമാറ്റിയിട്ടുള്ള ആദ്യത്തെ ഓണമാണിത്‌. ഓണക്കാലം എനിക്കെന്നും രോമാഞ്ചമാണ്‌. ഓര്‍ക്കാനും ഓമനിക്കാനും തേനൂറുന്ന നൂര്‍നൂറു ഓര്‍മ്മകളെനിക്ക്‌ സമ്മാനിച്ചത്‌ ഓണക്കാലമായിരുന്നു. സീമയെന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ കടന്നുവന്നതും ഒരോണക്കാലത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെയായിരുന്നല്ലൊ. എന്റെ ഓര്‍മകള്‍ പോയകാലത്തേക്കു കുതിച്ചു. ജീവിതത്തില്‍ ദാരിദ്ര്യവും ദുഖവും നേരിട്ടറിഞ്ഞ കാലമായിരുന്നു എന്റെകുട്ടിക്കാലം. അച്ചനെയെനിക്കു ശരിക്കുമോര്‍മയില്ല. എന്നാല്‍ അങ്ങിങ്ങായിചില ഓര്‍മകളുണ്ടുതാനും. എനിക്കു നാലരവയസുള്ളപ്പോഴാണ്‌ അച്ചന്‍മരിച്ചത്‌. പിന്നീടുള്ളകാലം ഏറെകഷ്ടപ്പാടുകള്‍ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. എന്നെയും പറക്കമുറ്റാത്ത രണ്ടനിയത്തിമാരെയും ഏറെകഷ്ടപ്പെട്ടാണ്‌ അമ്മച്ചിവളര്‍ത്തിയത്‌. വിധി ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ എതിരായിരുന്നുവെന്നുവേണം പറയാന്‍. കഠിനാധ്വാനവും മാനസികപിരിമുറുക്കങ്ങളുംകാരണം അമ്മച്ചിയും തളര്‍ന്നു കിടപ്പായി. അങ്ങനെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരിച്ചചുമതല ബാല്യംപിന്നിടുന്നതിനുമുമ്പെ എന്നെത്തേടിയെത്തി. ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റങ്ങള്‍ കൂട്ടിമുട്ടിക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ നന്നെപാടുപെട്ടു. ഒഴിവുദിവസങ്ങളിലുംമറ്റും പലജോലികളുംചെയ്തു. പഠനത്തില്‍ മിടുക്കനായിരുന്നിട്ടുപോലും പലദിവസങ്ങളിലും സ്കൂളുകള്‍ മുടക്കേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ട്‌. നാട്ടുകാരനായ രാജന്‍മാഷ്‌ അകമഴിഞ്ഞ്‌ സഹായിച്ചിരുന്നു. ഓണവും മറ്റു വിശേഷദിവസങ്ങളും കേള്‍ക്കുന്നതുതന്നെ എനിക്ക്‌ പേടിയായിരുന്നു. ഇതൊന്നും പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ളതല്ലെന്നായിരുന്നു ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നത്‌. വയറുനിറച്ചൊരുനേരം ഭക്ഷണംകഴിക്കുവാനും നല്ലൊരുകുപ്പായമിടാനും പൂതിവെച്ചുനടന്നകാലം. പത്താംക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ പഠനവുംഅധ്വാനഭാരവവും എന്നെ വല്ലാതെതളര്‍ത്തിയിരുന്നു. എന്നാലും പട്ടിണിയുംപരിവട്ടവും എനിക്ക്‌ കൂടുതല്‍ ഊര്‍ജ്ജംനല്‍കിയിരുന്നു. എസ്‌.എസ്‌.എല്‍.സി പരീക്ഷക്ക്‌ നല്ലമാര്‍ക്ക്‌ ലഭിച്ചു. സ്കൂളില്‍മൂന്നാമനായി. നാട്ടുകാരനായ രാജന്‍മാഷ്‌ അന്ന്‌ സമ്മാനമായിതന്ന അമ്പത്‌രൂപയുടെ വലുപ്പം ഞാനിന്നുമോര്‍ക്കുന്നു. പത്താംക്ലാസ്സുകഴിഞ്ഞ്‌ പഠനം തല്‍ക്കാലം നിര്‍ത്താമെന്ന്‌ കരുതിയതാണ്‌ . രാജന്‍മാഷിടപെട്ട്‌ തീരുമാനം മാറ്റിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രീഡിഗ്രിക്ക്‌ അപേക്ഷാഫോറംവാങ്ങിയതും കോളേജില്‍ അഡ്മിഷന്‍വാങ്ങിതന്നതുമെല്ലാം അദ്ധേഹമാണ്‌ . സ്വന്തം മക്കളെപോലെ ഞങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച ഒരുനല്ലമനുഷ്യന്‍. രാജന്‍മാഷിന്റെ നിര്‍ബന്ധത്താല്‍ പഠനംതുടരാന്‍തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അധികമൊന്നും ഗ്രാമംവിട്ടുപോകാത്ത ഞാന്‍ പട്ടണത്തിലെ കോളേജിന്റെകുന്നുകയറി. ഉള്ളിലൊരുപാടുചോദ്യങ്ങള്‍ കുറിച്ചിട്ടുകൊണ്ടായിരുന്നു ഞാന്‍ കോളേജ്‌ ജീവിതം തുടങ്ങയിത്‌ . കോളേജ്പഠനകാലത്തെ ആദ്യവര്‍ഷങ്ങളിലെല്ലാം ഞാന്‍തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ടകുട്ടിയായിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍നിന്ന്‌ ഒളിച്ചോടാന്‍പോലും തോന്നിയിരുന്നനാളുകള്‍. കിടക്കപ്പായയില്‍തളര്‍ന്നുകിടക്കുന്ന അമ്മച്ചിയുടെ വിളറിവെളുത്തമുഖവും നിരാശമുറ്റിയകണ്ണുകളുമായി അമ്മച്ചിക്കരികില്‍ ചുമരുംചാരി നില്‍ക്കുന്ന കുഞ്ഞനുജത്തിമാരുടെ ദനയനീയമുഖങ്ങളും എന്നെ അത്തരംചിന്തയില്‍നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചു.
കുട്ടിക്കാലത്തുണ്ടായിരുന്ന ആര്‍ജ്ജവവും വെല്ലുവിളികളെ അധിജീവിക്കാനുള്ള കഴിവും കൗമാരത്തിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യതയില്‍ എനിക്ക്‌ നഷ്ട്ടമാകുന്നുവോ എന്നതോന്നല്‍ എന്നെവേട്ടയാടിയിരുന്നു. സ്നേഹകൂട്ടുകളും കൗമാരപ്രണയങ്ങളും വിരിഞ്ഞിറങ്ങിയിരുന്ന കാമ്പസില്‍ ഉരുകിത്തീരാറായ മനസ്സുമായാണ്‌ ഞാന്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയിരുന്നത്‌. കൂടെപഠിക്കുന്നകുട്ടികളോട്‌ സംസാരിക്കാന്‍പോലുമെനിക്ക്‌ ഭയമായിരുന്നു. ദാരിദ്ര്യവും ഇല്ലായ്മയും എന്റെവെക്തിത്വത്തേയും ആത്മവിശ്വാസത്തെയും അത്രകണ്ട്‌ കാര്‍ന്നുതിന്നിരുന്നു. പലരും ചങ്ങാത്തംകൂടി കൂട്ടംകൂടിനടക്കുന്നതും കാമ്പസിന്റെ മുക്കുമൂലകളില്‍ അങ്ങിങ്ങായി പ്രണയജോഡികളുടെ സ്നേഹസല്ലാപങ്ങളുമെല്ലാംകണ്ട്‌ ഞാന്‍ തലതാഴ്ത്തിനടക്കുമായിരുന്നു. പെണ്‍കുട്ടികളുടെ മുഖത്ത്നോക്കുന്നത്തന്നെ എനിക്ക്‌ മടിയായിരുന്നു. ഇന്റര്‍വെല്‍സമയത്ത്‌ കുട്ടികള്‍ കോളേജിന്റെ ചുറ്റുവരാന്തയിലൂടെ കമന്റുകള്‍പറഞ്ഞ്‌ റോന്തുചുറ്റുമായിരുന്നു. ഞാനാണെങ്കില്‍ തിരിച്ചുപോരുന്നത്‌വരെ ക്ലാസുമുറിയുടെ നാലുചുമരുകള്‍കുള്ളില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടും. ആളില്ലാത്തസമയംനോക്കി ലൈബ്രറിയില്‍കയറി പുസ്തകങ്ങളെടുക്കും. കുറെ പുസ്തകങ്ങള്‍വായിച്ചു. പുസ്തകങ്ങള്‍മാത്രമായിരുന്നു അക്കാലത്തെ എന്റെകൂട്ടുകാര്‍. ഷെയ്ക്സ്പിയറുടെ നാടകങ്ങളും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ്‌ മാനിഫാസ്റ്റൊയും പ്ലാറ്റൊയുടെ റിപ്പബ്ലിക്കും എം .ടിയുടെയും വൈക്കംമുഹമ്മദ്ബഷീറിന്റെയും കമലാസുരയ്യയുടെയുമടക്കമുള്ള നിരവധി മലയാളസാഹിത്യങ്ങളും അക്കാലത്ത്‌ ഞാന്‍വായിച്ചു. പരന്നവായന എനിക്ക്‌ ഊര്‍ജ്ജംനല്‍കിയെങ്കിലും കുടുംബത്തെ വിടാതെപിടികൂടിയ ദാരിദ്ര്യമെന്നെ താഴോട്ടുപിടിച്ചുലച്ചു.

        അന്നത്തെയൊരു ഓണക്കാലം ഇന്നുമെന്റെമനസ്സില്‍ മിന്നല്‍വീഴ്ത്തുന്നതാണ്‌. ഓണത്തെവരവേല്‍ക്കാന്‍ നാടുംനഗരവുമെല്ലാം ഒരുങ്ങിയിരുന്നു. കാമ്പസിലും ആഘോഷങ്ങളുടെ കൊഴുപ്പ്‌ . ക്ലാസായക്ലാസുകളിലെല്ലാം പൂക്കളങ്ങളും തോരണങ്ങളുംതീര്‍ത്ത്‌ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. ഇനിയുള്ളത്‌ പത്ത്‌ ഒഴിവുദിനങ്ങളാണ്‌. ലൈബ്രറിയില്‍കയറി കുറച്ചുപുസ്തകങ്ങളുമെടുത്ത്‌ കോളേജ്‌ മൈന്‍ബ്ലോക്കിന്റെ ഇടനാഴികയിലൂടെ ഞാന്‍ ക്ലാസിലേക്ക്തിരിച്ചു. രാസവസ്തുക്കളുടെ രൂക്ഷഗന്ധമുയരുന്ന കെമിസ്ട്രിലാബ്പിന്നിട്ട്‌ , ഫിസിക്കല്‍ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിനുമുമ്പിലുള്ള ഇടുങ്ങിയവരാന്തയിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു, പിന്നിലാരൊനടന്നുവരുന്ന കാല്‍പെരുമാറ്റം. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോള്‍ വിടര്‍ന്നചുണ്ടുകളില്‍ നിറപുഞ്ചിരിയുമായി ഒരുപെണ്‍കുട്ടി. അവളെന്നെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെതോന്നി. ഞാന്‍നടത്തത്തിനുവേഗതകൂട്ടി. അവളെന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കിതന്നെയാണ്‌ വരുന്നതെന്നെനിക്കുറപ്പായി. "എയ്‌ ഒന്നുനില്‍ക്കൂ" പിറകില്‍നിന്ന്‌ പതുങ്ങിയസ്വരത്തില്‍ അവള്‍ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പരുങ്ങിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവളെന്റെമുമ്പില്‍വന്നുനിന്നു സ്വയംപരിചയപ്പെടുത്തി. "ഹായ്‌ ദാസ്‌ ഞാന്‍ സീമ കോളേജ്മാഗസിനില്‍ നിങ്ങളെഴുതിയ കഥവായിച്ചു നന്നായിട്ടുണ്ട്‌ ആള്‍ ദ ബെസ്റ്റ്‌ " കൂടെപഠിക്കുന്ന ആണ്‍കുട്ടികളുമായി സംസാരിക്കുന്നത്തന്നെ എനിക്ക്‌ ലജ്ജയായിരുന്നു. ഇപ്പോഴിതാ ഒരുപെണ്‍കുട്ടി മുന്നില്‍വന്നുനില്‍ക്കുന്നു. ഞാനാകെ അസ്വസ്ഥനായി. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗതകൂടി. കാല്‍മുട്ടുകള്‍ കൂട്ടിയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മൂഖത്ത്‌ ചെറിയൊരുപുഞ്ചിരി വരുത്തിതീര്‍ത്ത്‌ ഞാന്‍ ദൃതിയില്‍നടക്കാനൊരുങ്ങി. "ഏയ്‌.. ഒന്നുനില്‍ക്കൂ" പതിഞ്ഞശബ്ദം ചുണ്ടുകള്‍ക്കിടയിലൊതുക്കിക്കൊണ്ടവള്‍ പറഞ്ഞു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരുപൊതിയെനിക്കുനേരെനീട്ടി. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാനവളുടെ മൂഖത്തേക്ക്‌ ശരിക്കുമൊന്ന്നോക്കിയത്‌ . "ഇതിരിക്കട്ടെ ഒരു സന്തോഷത്തിന്‌ " ആ പൊതിയെന്റെ കയ്യില്‍വെച്ചുപിടിപ്പിച്ച്‌ അവള്‍ വന്നവഴിയെതന്നെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. ഒരുനിമിഷം എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞാന്‍ തരിച്ചുനിന്നുപോയി. ചുറ്റുപാടും കണ്ണുപായിച്ചു ആരുമില്ല. അവള്‍തന്ന പൊതി പുസ്തകങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍വെച്ച്‌ ഞാന്‍ ദൃതിയില്‍നടന്നു.
ഈപെണ്‍കുട്ടി എന്തിനാണ്‌ എന്നെത്തേടിവന്നത്‌ , കോളേജ്‌ മാഗസിനില്‍ ദരിദ്രപ്പക്ഷികള്‍ എന്ന കഥയെഴുതിയ ദാസ്‌ ഞാനാണെന്നെങ്ങനെ അവള്‍ക്കുമനസ്സിലായി ? ഉത്തരംകിട്ടാത്ത ഒരുപാട്‌ ചോദ്യങ്ങളുമായാണ്‌ ഞാനന്ന്‌ വീട്ടിലേക്ക്തിരിച്ചത്‌ . വീട്ടില്‍വന്ന്‌ പൊതിയഴിച്ചപ്പോള്‍ എന്റെകണ്ണുകള്‍ ഈറനണിഞ്ഞു. ചുവന്നകസവുള്ള ഒരുകാച്ചിമുണ്ട്‌ . ഒപ്പം എം .ടിയുടെ ഒരുപുസ്തകവും. എനിക്ക്‌ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍കഴിയാത്ത ഒരവസ്ഥയായിരുന്നു. ആകെകൂടിയൊരു വല്ലാത്തഅവസ്ഥ. സങ്കടമൊ സന്തോഷമൊ ജിജ്ഞാസയൊ എന്തൊക്കെയൊ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. ഓണംകഴിഞ്ഞ്‌ കോളേജ്‌ തുറക്കുന്ന ദിവസം ഞാന്‍ ആ കാച്ചിമുണ്ടെടുത്താണ്‌ കോളേജില്‍പോയത്‌ . കോളേജിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഞാനാകെ അസ്വസ്ഥനായി. ആരുമെന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നാല്‍മതിയായിരുന്നു. ഞാന്‍ മനസുരുകിപ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു. പാത്തുംപതുങ്ങിയുമാണ്‌ അന്നൊരുദിവസം കോളേജില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത്‌ . അപ്പോഴുമെന്റെ മനസ്സില്‍ ജിജ്ഞാസയും ആകാംശയും കുന്നുകൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നവളെ കണ്ടുമുട്ടുമൊ ? കണ്ടാലെന്തുപറയും ? ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തപെണ്‍കുട്ടി എന്നെത്തേടി വരുന്നു. എന്നെ അറിയാമെന്നും കഥ നന്നായെന്നും പറയുന്നു. അതിനെല്ലാം പുറമെ സമ്മാനവും തരുന്നു. അവളോടെനിക്ക്‌ ഒത്തിരി ബഹുമാനംതോന്നി. അവളെ വീണ്ടുംകാണണമെന്നു മോഹിച്ചു. ഇതെല്ലാംവെറും മോഹമാണെന്നെനിക്കുതോന്നി. അവള്‍ ഇനിയൊരിക്കലും എന്നെതേടിവരില്ല എന്നുതന്നെ ഞാന്‍കരുതി. അങ്ങനെ മോഹങ്ങള്‍ മനസില്‍താലോലിച്ചുനടക്കുമ്പോള്‍ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരുദിവസം അവള്‍ വീണ്ടുംവന്നു. ലൈബ്രറിയുടെ പിന്‍വശത്തുള്ള മരച്ചുവട്ടില്‍വെച്ചായിരുന്നു അന്നത്തെ കൂടിക്കാഴ്ച. അന്നെനിക്കു കുറെകൂടി ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട്‌ പലകൂടിക്കാഴ്ചകള്‍ . കൂട്ടുകരില്ലാതിരുന്ന എനിക്ക്‌ സീമ ഒരു ഉറ്റമിത്രമായിമാറി. പിന്നെ പിന്നെ ഒരു പ്രണയമായതുമൊട്ടിട്ടു. വേര്‍പ്പിരിയാന്‍കഴിയാത്ത ബാന്ധവമായി. മുറിച്ചുമാറ്റാന്‍കഴിയാത്ത പ്രണയച്ചങ്ങലകളാല്‍ ഞങ്ങള്‍ ബന്ധിതരായി. പിന്നീട്‌ രണ്ടുമൂന്ന്‌ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ സൂപ്പര്‍സോണിക്ക്‌ വിമാനത്തിന്റെ വേഗതയായിരുന്നു . ഞാന്‍ എം.എ ഫൈനല്‍ പരീക്ഷകഴിഞ്ഞ്‌ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍ നിറകണ്ണുകളുമായാണ്‌ അവളെന്നെ യാത്രയാക്കിയത്‌. "നമ്മളിനിയും കാണും ഇതൊരിക്കലും ഒരുവേര്‍പ്പിരിയലല്ല" അവളെന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. പിന്നീട്‌ ബി.എഡിനു ചേര്‍ന്നു പഠിക്കുമ്പോള്‍ ഇടക്കിടെ കോളേജില്‍ചെന്നു സീമയെ കാണുമായിരുന്നു. പിന്നീടെന്റെ എല്ലാചലനങ്ങളിലും എനിക്ക്‌ താങ്ങായിനിന്നത്‌ അവളായിരുന്നു. ആഴ്ചയില്‍ ഞങ്ങള്‍ എഴുത്തുകുത്തുകള്‍ കൈമായി. രാജന്‍മാഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക്‌ വല്ലപ്പോഴും അവള്‍ എനിക്കു ഫോണ്‍ചെയ്യുമായിരുന്നു.
അവളുടെ ഒരോ കത്തുകളും ഫോണ്‍കോളുകളും എനിക്ക്‌ കരുത്ത്‌ നല്‍കുന്നതായിരുന്നു. എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ദൈവംപറഞ്ഞുവിട്ട മാലാഖയാണ്‌ അവളെന്ന്‌ ഞാന്‍വിശ്വസിച്ചു. ഒരുകൂട്ടുകാരിയായി, അമ്മയായി, പ്രാണപ്രേയസിയായി അവളെന്നെ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു. ട്രെയിനിങ്‌ നടക്കുന്നകാലത്ത്‌ പരസ്പരം കാണാന്‍ കഴിയാത്തത്‌ ഞങ്ങളിരുവരെയും അങ്ങേയറ്റം വെഷമത്തിലാക്കിയിരുന്നു. കാഴ്ചയകലെയാണെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ മനസുകള്‍ പരസ്പരം കെട്ടുപിണഞ്ഞുകിടന്നു. അവളെന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ കടന്നുവരാന്‍നിമിത്തമായത്‌ ഞാന്‍ പലപ്പോഴുമാലോചിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെമനസ്സിലെ സ്നേഹജാലകം എന്റെ അനുവാദംപോലുമില്ലതെ തള്ളിത്തുറന്ന്‌ അവളെന്നില്‍ അലിഞ്ഞുചേരുകയായിരുന്നു. ഒരുമാലാഖയെപോലെ. പഠനം പാതിവയിഴിലുപേക്ഷിച്ച്‌ മേറ്റ്ന്തെങ്കിലും ജോലിതേടി ഞനെന്നെ പേയേനെ. അപ്പോഴാണ്‌ അവള്‍ എന്നിലേക്ക്‌ ചേക്കേറിയത്‌ .സാമാന്യം സമ്പന്നകുടുംബത്തിലെ അംഗമായിരുന്നിട്ടുപോലും എന്നെപ്പോലെയൊരു പരമദരിദ്രനെ പ്രണയിക്കാന്‍മാത്രം അവള്‍ക്കുണ്ടായ ചേതോവികാരമെന്തായിരുന്നു ? ഞാന്‍ പലപ്പോഴും എന്നോടുതന്നെ ചോദിക്കുമായിരുന്നു. അവളോടു ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അതിനൊട്ടും ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു. പിന്നീടൊരിക്കല്‍ ചോദിക്കാതെതന്നെ അവള്‍പറഞ്ഞു : "കോളേജ്‌ മാഗസിനിലെ ദരിദ്രപക്ഷികളെന്നകഥയിലെ ദരിദ്രനായ നായകനെയാണ്‌ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കുന്നത്‌ " അതൊരു ജീവിക്കുന്ന കഥാപാത്രമാണെന്നവള്‍ക്ക്‌ ബോധ്യമായികാണുമെന്ന്‌ ഞാനതിനു വാല്‍കുറിയുമെഴുതി. കാരണം "ദരിദ്രപക്ഷികള്‍ " എന്റെ ജീവിതാനുഭവമായിരുന്നു. അതില്‍ നായകവേഷമിട്ടത്‌ എന്റെ ജീവിതത്തിലെ തീക്ഷണമായ അനുഭവങ്ങളായിരുന്നല്ലൊ.
പിന്നീട്‌ ബി.എഡുകഴിഞ്ഞ്‌ നാട്ടിനടുത്തുള്ള ഹൈസ്കൂളില്‍തന്നെയയിരുന്നു ദിവസവേതനത്തിന്‌ ജോലിക്ക്കേറിയത്‌ . സീമ എം .എസ്‌.സി കഴിഞ്ഞ്‌ ബി.എഡിനു ചേര്‍ന്നത്‌ അതേവര്‍ഷമായിരുന്നു. ചെയ്തുതീര്‍ക്കാന്‍ ഒരുപാടുകാര്യങ്ങള്‍ എന്റെമുമ്പില്‍ കുന്നുകൂടി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ബി. എസ്‌.സി രണ്ടും മൂന്നും വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു പഠിക്കുകയായിരുന്ന അനിയത്തിമാരെ തുടര്‍ന്ന്പഠിപ്പിക്കണം. വീട്ടിലെ മറ്റുകര്യങ്ങളെല്ലാം ചെയ്തുതീര്‍ക്കണം. ദിവസവേതനമാണെങ്കിലും കാര്യങ്ങളെല്ലാം തരക്കേടില്ലാതെ നടന്നു. പിന്നീട്‌ അനിയത്തിമാരുടെ വിവാഹം അമ്മച്ചിയുടെ മരണം സീമക്ക്‌ സര്‍ക്കാര്‍സ്കൂളില്‍ സ്ഥിരനിയമനം അങ്ങനെ ഓര്‍മ്മയില്‍ തങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന ഒരുപാടുകാര്യങ്ങള്‍. അമ്മച്ചിയുടെ വിയോഗമെനിക്ക്‌ താങ്ങാനാവുന്നതിലുമധികമായിരുന്നു. അതേ വര്‍ഷമാണ്‌ അടുത്തുള്ളസ്കൂളില്‍ എനിക്ക്‌ സ്ഥിരനിയമനംകിട്ടിയത്‌. അടുത്തുതന്നെ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹവും നിശ്ചയിച്ചു. ഒരു റിട്ടയേര്‍ഡ്‌ അദ്ധ്യാപകനായിരുന്ന സീമയുടെ അച്ചന്‍ എനിക്കെന്റെ സ്വന്തംഅച്ചനെപോലെയായിരുന്നു. ഞങ്ങള്‍തമ്മിലുള്ള അടുപ്പവും കൂട്ടുകെട്ടും വളരെനേരത്തെ അറിയാമായിരുന്ന അദ്ധേഹവുംകുടുംബവും പിന്തുണയുമായി എന്നും ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹവുംനടന്നു. വര്‍ഷങ്ങളായി ഞങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ താലോലിച്ചുനടന്ന ആഗ്രഹം സഫലമായതില്‍ ഞങ്ങളിരുവരും അങ്ങേയറ്റം നൃവൃതികൊണ്ടു. ഇതിലേറ്റവുമധികം സന്തോഷിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്‌ എന്റെ അമ്മച്ചിയായിരുന്നു. പക്ഷെ അമ്മച്ചിജീവിച്ചിരിപ്പില്ലല്ലൊ? അമ്മച്ചിയെകുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ എന്നെ അസ്വസസ്ഥനാക്കിയിരുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെ വിയോഗത്തോടെ അനാഥമായിരുന്ന എന്റെവീട്ടില്‍ സീമ നിറഞ്ഞുനിന്നു. എന്റെ അനിയത്തിമാര്‍ക്കവള്‍ അമ്മയെപ്പോലെയയിരുന്നു. പിന്നീട്‌ സന്തോഷങ്ങള്‍ക്ക്‌ അതിരില്ലാത്ത നാളുകളായിരുന്നു. കുഞ്ഞുനാള്‍തൊട്ട്‌ നേരിട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന അഗ്നിപരീക്ഷണങ്ങളുടെ വിജയമായിരുന്നു ഈ സൗഭാഗ്യങ്ങളെല്ലാമെന്ന്‌ ഞാന്‍കരുതി. വര്‍ഷങ്ങള്‍പിന്നിട്ടു. ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ രണ്ടുകുട്ടികളുമുണ്ടായി. അവരിപ്പോള്‍ മൂന്നും അഞ്ചും ക്ലാസുകളില്‍പഠിക്കുന്നു. ഓഹ്‌ ? ജീവിതത്തില്‍ എന്തെല്ലാം അനുഭവിച്ചുതീര്‍ത്തു!

രവീന്ദ്രന്‍മാഷുവന്ന്‌ തോളില്‍തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ ചിന്തയില്‍നിന്നുമുണര്‍ന്നത്‌ . ബാഗെടുത്ത്‌ തോളില്‍തൂക്കി സഹാദ്ധ്യാപകര്‍ക്കെല്ലാം ഓണാശംസകളുംനേര്‍ന്ന്‌ ഞാന്‍ സ്കൂളിന്റെപടിയിറങ്ങി. റോഡരികില്‍ കുട്ടികള്‍ തിക്കുംതിരക്കുംകൂട്ടി ബസ്സ്കാത്തുനില്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവര്‍ക്കുമായൊരു പുഞ്ചിരിയുമെറിഞ്ഞ്കൊടുത്ത്‌ ബൈക്കില്‍കയറി ടൗണിലേക്കുതിരിച്ചു. സീമക്ക്‌ സാരിവാങ്ങിക്കണം. വീട്ടിലേക്ക്‌ അല്‍പ്പംസാധനങ്ങളും. എല്ലാംകഴിഞ്ഞ്‌ സന്ധ്യക്കുമുമ്പെ വീട്ടിലെത്തണം. നിറഞ്ഞപുഞ്ചിരിയുമായി അവള്‍ മുറ്റത്തുകാത്തുനില്‍ക്കുന്നുണ്ടാവും.

മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍
muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

(ജയകേരളത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

മരുഭൂമിയിലെ കുളിര് (കവിത)



ടരുന്നു, കത്തിപ്പടരുന്നു
മരുഭൂമിയിലുച്ചവെയിന്റെ തിരിനാളങ്ങള്‍.
മണല്‍തരികള്‍ തീക്കനലുകളായ്‌ മാറുന്നു.
ഉഷിരോടെവീശുന്ന ചുടുകാറ്റുകള്‍കൊണ്ട്‌
തരിമണലുകള്‍ ഭ്രാന്തമായിളകിയാടുന്നു.
പെറ്റുചാകാറായൊരെട്ടുതള്ളയാടുകളു�ം
അതിലന്‍പതു കിടാങ്ങളുമുണ്ടെന്റെകൂട്ടിന്‌.
അങ്ങിങ്ങുതലപൊക്കിനില്‍ക്കുന്ന മുള്‍മരചില്ലകള്‍
തടഞ്ഞുവെച്ച വെയിലിന്റെ നിഴലല്‍പറ്റിഞ്ഞാനിഴയുന്നു.
കഴുത്തുനീട്ടിനോക്കുന്ന ഒട്ടകക്കൂട്ടങ്ങള്‍
വഴിക്കണ്ണുമായ്‌ നില്‍ക്കുന്നെന്റെ മുമ്പില്‍.
തൊലികറുത്തു ചോരവറ്റിയൊരു
പേക്കോലാമയ്‌ ഞാന്‍ മാറുമ്പോഴും
പെറ്റനാടുമുറ്റവരുമെന്നില്‍ കുളിരലകളായ്‌ നിറയും.
പകുതിപിന്നിട്ടൊരീരാവിന്റെ മൗനത്തില്‍
ശാന്തമായിരുന്നുഞ്ഞാന്‍ പാടിയിങ്ങനെ :
വാനില്‍ നിലാവുതെളിഞ്ഞിടും രാവിലും
കൂരിരുള്‍ മുറ്റിയിരുണ്ടയീരാവിലും
മൗനമായ്‌, ശാന്തമായ്‌ ഒഴുകിടുംനിന്നുടെ
തീരത്തണയാന്‍ കൊതിച്ചിടും ഞാനെന്നും
കാറ്റിനെചുമ്പിച്ചു താളത്തില്‍ നീന്തിടും
നിന്നോളത്തിലൂളിയിട്ടൊളിക്കാന്‍ കൊതിച്ചിടും
കരകളെ തഴുകിത്തലോടും നിന്‍കവിളിലായ്‌
ഒരുമുത്തം നല്‍കാന്‍ കൊതിച്ചിടും ഞാനെന്നും
കാറ്റിന്റെ ഈണത്തില്‍ പാടുംനിന്‍മടിയിലായ്‌
കഥയൊന്നുകേട്ടുറങ്ങാന്‍ കൊതിച്ചിടും
നിനവില്‍നിന്‍ കുളിരിലലിഞ്ഞുയീമരുഭൂവില്‍
കുളിരേകുംകാറ്റായ്‌ ഞാന്‍ പാറിനടന്നിടും
നിലാവില്‍ തെളിഞ്ഞുമറയുംനിന്‍ രൂപമീ
മരുഭൂതണുപ്പിക്കും മാരിയായ്‌ പെയ്തിടും .
ഞാനെത്തുമൊരുനാളില്‍ നിന്‍മടിത്തട്ടിലെ
താരാട്ടുപാട്ടൊന്നു കേട്ടുല്ലസിക്കുവാന്‍
കാത്തു നില്‍ക്കൂ എന്റെ തോഴീ ..കാത്തു നില്‍ക്കൂ.

മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍


________________________________________________________________________________
________________________________________________________________________________


മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍

Muhammed Kunhi Wandoor

മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍ Muhammed Kunhi Wandoor

മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍ Muhammed Kunhi Wandoor

മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍ Muhammed Kunhi Wandoor

മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍ Muhammed Kunhi Wandoor



















muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor


muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

muhammed kunhi wandoor
muhammed kunhi wandoor

ഞാനും ഒരമ്മയാണ്‌ (കവിത)



ഞ്ഞുതുള്ളികള്‍ വീണുറഞ്ഞയീരാവില്‍
ശാന്തമായുറങ്ങുമെന്‍ കുഞ്ഞുപൈതലിന്‍
മന്ദസ്മിതമാം അധരങ്ങള്‍നോക്കി
വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞു ഞാനീരാത്രിയില്‍ .
കൂരിരുള്‍മുറ്റിയിരുണ്ടയീരാവിന്റെ
നിഴലിലലിഞ്ഞുഞ്ഞാന്‍ താരാട്ടുപാടി
നെഞ്ചോടുചേര്‍ത്തുഞ്ഞാന്‍ വാരിപ്പുണര്‍ന്നു.
അശ്രുതന്‍മണമുള്ളൊരമ്മിഞ്ഞനല്‍കി
ഇടറുന്നചങ്കുമായ്‌ പൊട്ടുന്നനെഞ്ചുമായ്‌
ഇരുളിന്‍ മറപിടിച്ചിറങ്ങിത്തിരിച്ചുഞ്ഞാന്‍
മൂകമായുറങ്ങുന്ന പ്രാന്തങ്ങള്‍താണ്ടി
ഓളങ്ങളുരമ്പുന്നയീ ആയിതന്‍തീരത്ത്‌
വിധിയെ പഴിച്ചുഞ്ഞാനശ്രുനീര്‍ വാര്‍ത്തു
പുകയുന്ന പകയെന്റെ മനസ്സിനെപ്പുല്‍കി
ആര്‍ത്തിരമ്പുന്ന തിരമാലകള്‍ക്കായ്‌
ദാനമായ്‌ നല്‍കിയെന്‍കുഞ്ഞിനെ
ആര്‍ത്തിയോടെ തിരകളെന്‍കുഞ്ഞിനെ
ആയിതന്‍ ആയത്തിലേക്കാനയിച്ചു.
ഭ്രാന്തമായ്‌ ശോകമായ്‌ തിരിഞ്ഞുനടക്കവെ
മുറിവേറ്റുപിടയുന്ന കിളിക്കുഞ്ഞിനരികില്‍
നിലപൊട്ടിനില്‍ക്കുന്നൊരമ്മക്കിളിയെ കണ്ടുഞ്ഞാന്‍
ബോധമെന്‍മനസ്സിലെ അമ്മയെതേടി .
അലയടിച്ചുയരുന്ന തിരമാലകള്‍
രൂക്ഷമായ്‌ നോട്ടമിട്ടെന്‍ചുറ്റിലും
ഹൃദയശൂന്യയായൊരമ്മയെ
ഉറ്റുനോക്കുന്ന കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകള്‍
ഹൃദയം പകുത്തെങ്ങൊ മറഞ്ഞുപോയ്‌ .
ചതിയൊളിഞ്ഞൊരു ചിരിയില്‍മയങ്ങി
വെച്ചുനീട്ടിയ ഗാഢമാംപ്രണയത്തില്‍
മൊട്ടിട്ടുവീണയീ കുഞ്ഞുപൂവിനെ ,
പത്തുമാസമെന്നുദരത്തിലേറി
നൊന്തുപെറ്റയീ പൊന്‍കിടാവിനെ
ആഴിതന്‍ ആഴത്തിലെറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ
ഞാനും ഒരമ്മയാണുലകില്‍ .

മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍

(ജയകേരളത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

കനലെരിയുന്ന കടവ്‌ (കഥ)

മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍

തോണിക്കടവിപ്പോൾ വിജനമാണ്‌. പുഴയിലെ ഓളങ്ങളുടെ താളമൊഴികെ മറ്റൊരു ശബ്ദവും കേൾക്കാനില്ല. രണ്ടുദിവസമായി ആർത്തലച്ചുപൈത മഴയിൽ കുത്തിയൊലിച്ച്‌ ചെമ്മൺനിറമായിരുന്ന പുഴയിപ്പോൾ തെളിഞ്ഞൊഴുകുന്നു. ശക്തമായ അടിയൊഴുക്കുണ്ടെങ്കിലും പുറം ശാന്തമാണ്‌. പുഴയിലേക്ക്‌ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മരക്കൊമ്പുകളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഓളങ്ങൾ അതിവേഗം മുന്നേറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നേരിയ ചാറൽമഴയ്ക്കിടയിൽ വല്ലപ്പോഴായി പതിച്ച്‌ കൊണ്ടിരുന്ന വലിയ മഴത്തുള്ളികൾ ജലപ്പരപ്പിന്‌ മീതെ അങ്ങിങ്ങായി നീണ്ട കുമിളകൾതീർത്തു. ഓളങ്ങളെ തൊട്ടുരുമ്മി കരയിലേക്ക്‌ ആഞ്ഞുവീശുന്ന മന്ദമാരുതൻ എന്റെ രോമകൂപങ്ങളെ പ്രകോപിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സായാഹ്നങ്ങളിൽ ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾകൊണ്ടും സ്കൂൾകുട്ടികളുടെ ആർപ്പുവിളികളാലും ധന്യമായിരുന്നു തോണിക്കടവ്‌. ഇവിടെയിപ്പോൾ ആളനക്കമില്ല. കടവിലെ കരിങ്കൽ പടവുകളിൽ കരിയിലകൾ പരന്നുകിടക്കുന്നു. പക്ഷികളുടെ കളകളംപോലും കേൾക്കാനില്ല. പരൽമീനുകളെ കൊത്തിയെടുക്കാൻ തക്കംപാർത്തു മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന പൊൻമാനെയും കൊക്കമ്മാവനേയും ഈവഴിക്ക്‌ കാണാനേയില്ല. പുലർക്കാലങ്ങളിലും സായാഹ്നങ്ങളിലും സജീവമായിരുന്ന  പുഴയോരം ഇപ്പോൾ മൂകമാണ്‌. നാലഞ്ചുവർഷമായി  ഒരു കാൽ പെരുമാറ്റംപോലും ഈ വഴിക്ക്‌ കാണുന്നില്ല.
            കടവിലെത്തുന്ന യാത്രക്കാരോട്‌ പുഞ്ചിരിച്ചും ചിലനേരങ്ങളിൽ ദേഷ്യപ്പെട്ടും എല്ലാവരുടെയും മനസ്സുകളിൽ സ്ഥാനംപിടിച്ച തോണിക്കാരൻ അന്ത്രുക്കയുടെ ഉറക്കെയുള്ള ചൂളംവിളി കടവുകടന്ന്‌ സ്കൂൾവരെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. സ്കൂൾ വിടുന്ന സമയമായാൽ അന്ത്രുക്ക കരയിലെത്തും. കടവിനോട്‌ ചേർന്ന്‌ പുഴയിലേക്കു ചാഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മരച്ചുവട്ടിൽ വന്നുനിൽക്കും. കുട്ടികളെ വരിയായിനിർത്തി തോണിയിൽ കയറ്റണമെന്ന്‌ അന്ത്രുക്കാക്ക്‌ നിർബന്ധമായിരുന്നു. ചെറിയ കുട്ടികൾക്കാണ്‌ മുൻനിരയിൽ സ്ഥാനം. അന്ത്രുക്കയുടെ നിബന്ധനകളെല്ലാം നന്നായറിയാവുന്ന കുട്ടികൾ ഈപതിവൊട്ടും തെറ്റിക്കാറുമില്ല. സ്കൂൾ കുട്ടികളേയെല്ലാം അക്കരെയെത്തിച്ചതിന്‌ ശേഷമേ മുതിർന്നവരെയും മറ്റു ജോലികഴിഞ്ഞു മടങ്ങുന്നവരേയുമെല്ലാം എടുക്കറ്ഉള്ളൂ. അതിലാർക്കും പരാതിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും അവരവരുടെ ഊഴവുംകാത്ത്‌ കടവിൽ കാത്തുനിൽക്കും. കുട്ടികളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അധ്യാപകരിൽ ആരോടെങ്കിലും തോണിയിൽ കയറാൻ അന്ത്രുക്ക പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികൾ തോണിയിലേക്ക്‌ എടുത്തു ചാടുമ്പോൾ തുടങ്ങുന്ന കുക്കിവിളിയും പാട്ടുമെല്ലാം അക്കരെയെത്തുംവരെ തുടരും. അതിനയാൾക്ക്‌ എതിർപ്പൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മാത്രവുമല്ല ചിലപ്പോഴെല്ലാം നാടൻപാട്ടുമായി അന്ത്രുക്ക അവരോടൊപ്പം കൂടുകയുംചെയ്യും.

            അന്നൊരു വൈകുന്നേരം. കർക്കടകമാസത്തിലെ അവസാനത്തെ വെള്ളിയാഴ്ച. പതിവുപോലെ കുട്ടികളെല്ലാം കടവിൽ ആർപ്പും വിളിയുമായെത്തി. ഇനിയുള്ളത്‌ രണ്ട്‌ അവധി ദിനങ്ങൾ. അതിന്റെ സന്തോഷം എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും പ്രകടമാണ്‌. അന്ത്രുക്ക അന്ന്‌ പതിവിലും വൈകിയാണ്‌ തോണിയടുപ്പിച്ചത്‌. കടവിലെത്തിയപാടെ കുട്ടികൾ കൂക്കിവിളിച്ച്‌ തോണിയിലേക്കെടുത്തുചാടി. സമയം വൈകിയതുകാരണം കുട്ടികളെ യാത്രയയച്ച്‌ ഞങ്ങൾ കടവിൽ അടുത്ത ഊഴവും കാത്തുനിന്നു. പകുതിയിലേറെ കുട്ടികളെയും വഹിച്ച്‌ തോണി കടവുവിട്ടു. തോണി പുഴയുടെ പകുതി പിന്നിടുമ്പോഴും കുട്ടികളുടെ ആർപ്പു വിളികൾ ഞങ്ങൾക്ക്‌ കേൾക്കാമായിരുന്നു. അൽപ്പംകഴിഞ്ഞ്‌ കരയിൽ ഞങ്ങൾക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന കുട്ടികളിലാരൊ വിളിച്ചുപറയുന്നത്കേട്ടു:

 സാർ.. തോണി..!

പുഴയിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ തോണി ഒരുഭാഗത്തേക്ക്‌ ചരിയുന്നു. തോണിയിൽനിന്ന്‌ കുട്ടികളുടെ കൂട്ടക്കരിച്ചിൽ ഉയർന്നു. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ബാഗ്‌ പടവിലേക്കെറിഞ്ഞു ഞാൻ പുഴയിലേക്കെടുത്തു ചാടി. പൊടുന്നനെ തോണി തലകീഴായി മറിയുന്നത്‌ കണ്ടു. എന്റെ കൈകാലുകൾ തളരാൻ തുടങ്ങി. ശരീരത്തിന്‌ ഭാരം കൂടുന്നത്‌ പോലെ. ധൈര്യം സംഭരിച്ചു വീണ്ടും മുന്നോട്ടുകുതിച്ചു. മുന്നിൽ മരണ വെപ്പ്രാളത്തിൽ താഴ്ന്നുപൊങ്ങുന്ന കുട്ടികൾ. ഈരണ്ടുപേരായി ആറോളംപേരെ കരക്കെത്തിച്ചുകാണും. പിന്നെയൊന്നും ഓർമ്മയില്ല. മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ തീവ്വ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ കിടക്കുമ്പോഴാണ്‌ ബോധം തെളിയുന്നത്‌. ഉറക്കത്തിലെന്നപോലെ ഞെട്ടിയുണർന്നു. നിലയില്ലാവെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട കുട്ടികളുടെ ചിത്രമായിരുന്നു അപ്പോഴും മനസ്സുനിറയെ. തോണിയിലുണ്ടായിരുന്ന 19 പേരിൽ ഏഴുകുട്ടികൾ പുഴയുടെ ആയങ്ങളിലേക്ക്‌ ഊളിയിട്ട്‌ എന്നന്നേക്കുമായി വിടപറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എട്ടാം ക്ളാസ്സിൽ പഠിക്കുന്ന ശാഹിദിന്റെ മൃതദേഹമൊഴികെ മറ്റെല്ലാ കുട്ടികളുടെയും മൃതദേഹങ്ങൾ കണ്ടെടുത്തു. ശാഹിദ്‌, അവനൊരു ഉത്സാഹിയായ കുട്ടിയായിരുന്നു. നന്നായി പഠിക്കുന്നവൻ. നല്ലൊരു പാട്ടുകാരനും. പാഠനത്തിലും പാഠ്യേതര വിഷയങ്ങളിലുമെല്ലാം മുന്നിൽ. ഞങ്ങൾ അധ്യാപകർക്കെല്ലാം ഇഷ്ടമുള്ളകുട്ടി. പിന്നീടൊരിക്കലും അവൻ തിരിച്ചുവന്നിട്ടില്ല. മരണത്തിലേക്കും അവൻ മുന്നേനടന്നിരിക്കുന്നു. ദിവസങ്ങളോളം തിരച്ചിൽ നടത്തി. ഫലമൊന്നമുണ്ടായില്ല. അന്ത്രുക്ക സംഭവസ്ഥലത്ത്‌ തന്നെ കുഴഞ്ഞുവീണു. ഉച്ചത്തിലുള്ള ചൂളംവിളിയുമായി പിന്നീടൊരിക്കലും അയാൾ കടവിലേക്ക്‌ തോണിയടുപ്പിച്ചില്ല. തോണിയും തുഴയുമില്ലാത്ത ലോകത്തേക്കയാൾ യാത്രയായിരിക്കുന്നു. ഈ കടവിൽ പിന്നെയാരും തോണിയറക്കിയിട്ടുമില്ല. കയറാൻ കുട്ടികളും വന്നിട്ടില്ല.

ഞാൻ കടവിനോടുചേർന്ന മരത്തിൽ ചാരിയിയിരുന്നു. മരത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത്‌ അന്ത്രുക്കയുടെ പഴയ തോണി കിടപ്പുണ്ട്‌. നിഷ്കളങ്കമായ ഒത്തിരി ജീവനുകൾ അപഹരിച്ച ദുഖഭാരവുമേന്തി അത്‌ കമിഴ്ന്നുകിടപ്പാണ്‌. തന്നെ അളവറ്റുസ്നേഹിച്ച തോണിക്കാരനേയും പുലർക്കാലവും സന്ധ്യാവേളകളുമെല്ലാം തനിക്ക്‌ ഉഷിരുപകർന്ന കുട്ടികളെയുമോർത്ത്‌ അതുവിലപിക്കുന്നുണ്ടാവും. ഞാൻ അലക്ഷ്യമായി പുഴയിലേക്ക്‌ നോക്കിയിരുന്നു. മഴ കനത്തു പെയ്യാൻതുടങ്ങി. ശക്തമായി പതിക്കുന്ന മഴതുള്ളികൾ ജലപ്പരപ്പിൽ ഉയരത്തിലുള്ള കുമിളകൾ തീർത്തു. ആകാശം  കറുത്തിരുണ്ടു. ഇടക്കിടെ അട്ടഹാസത്തോടെ ഇടിമിന്നലും. ജലപ്പരപ്പ്‌ നെടുകെപിളർന്ന്‌ പുഴയുടെ അടിയോളം അതിന്റെ പ്രകാശമെത്തി. ശാഹിദ്‌, അവനിപ്പോഴും പുഴയുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽ അലയുന്നുണ്ടാകുമോ?. എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ വേഗതകൂടി. പുഴയും ഓരവും മരങ്ങളുമെല്ലാം കുളിർക്കാറ്റേറ്റു ഈറനണിയുമ്പോഴും എന്റെയുള്ളം ചുട്ടുപൊള്ളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇടക്കെപ്പോഴൊ ശക്തികുറഞ്ഞ മഴ വീണ്ടും തിമർത്തുപെയ്തു. മഴയിൽ നനഞ്ഞുകുതിർന്ന്‌ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ ഞാൻ നടന്നു.




മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍

Muhammed Kunhi Wandoor


സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ താക്കോല്‍ (കവിത)

------------------------------------- മുഹമ്മദ്കുഞ്ഞി വണ്ടൂര്‍ ------------------------------------- സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്‍റെ താക്കോല്‍ സൂക്ഷിപ...